Οι ανεξάρτητοι δημοσιο«γραφικοί» του Χριστόφια και του Αναστασιάδη

Πολλές φορές, πολίτες και πολιτικοί, προβληματίζονται για το πόσο ανεξάρτητη είναι η δημοσιογραφία στην Κύπρο.

Οι μεν για να μπορούν να εμπιστεύονται τους δημοσιογράφους και οι δε για να μπορούν να τους επηρεάζουν.

Το ερώτημα σαφές: Πόσο ανεξάρτητη μπορεί να είναι η άσκηση της πολιτικής από τα πρόσωπα που την ασκούν;

Είναι θεμιτοί οι τρόποι που μετέρχονται για να την ασκήσουν;

Τα πρόσωπα στην πολιτική έρχονται και παρέρχονται. Αυτό που αφήνουν πίσω, όμως, είναι συγκεκριμένο έργο, καλό ή κακό.

Οι πολιτικές ασκούνται όχι αφ’ εαυτών, από ένα ουδέτερο και απρόσωπο κοινωνικό πεδίο, αλλά μέσω συγκεκριμένων προσώπων, τα οποία και αφήνουν το δικό τους στίγμα στον τρόπο που τις χειρίζονται, τις εφαρμόζουν και τις επιβάλλουν.

Είναι αφελές να νομίζει κάποιος ότι οι πολιτικές επιλογές της εξουσίας επιβάλλονται μόνον δια της πειθούς και δια της ορθότητάς τους και αφού δοκιμαστούν στην αρένα του δημοσίου διαλόγου.

Οι πολιτικές επιβάλλονται μέσα από πολύ καλά μελετημένες στρατηγικές και φορείς αυτών των στρατηγικών, οι οποίοι αναλαμβάνουν πολλές φορές και εν αγνοία τους να τις παρουσιάζουν, είμαστε εμείς οι δημοσιογράφοι.

Από την κυβέρνηση Χριστόφια και την καταστροφική διακυβέρνηση του, λίγο πριν το τελείωμά της, είχε ανατεθεί εργολαβικά η απ’ ευθείας σύγκρουση με όλους όσοι τον κατηγορούσαν.

Η πόλωση βόλευε στην όσο το δυνατό λιγότερη εκροή ψηφοφόρων, παρά το γεγονός, ότι το κόμμα που τον στήριζε είχε πληγεί ανεπανόρθωτα.

Οι δημοσιογράφοι, όμως, ήταν εκεί. Στήριζαν μία εικόνα ψευδαίσθησης και έναν πρόεδρο ‘’καλό άνθρωπο’’, λες και οι πολίτες αυτό που χρειάζονται, για να τους κυβερνήσει είναι η καλοσύνη.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας πλήρωσε και το κόμμα που τον στήριξε θα εξακολουθεί να πληρώνει για πολλά χρόνια.

Για την κυβέρνηση Αναστασιάδη; Στο ίδιο έργο θεατές.

Καταβάλλεται τεράστια προσπάθεια και πάλι μέσω μερίδας δημοσιογράφων, για εκμαίευση της συναίνεσης των πολιτών, είτε με εκβιαστικά διλήμματα, είτε με άλλα πολιτικά κόλπα, για να πωληθεί η πραμάτεια του κόμματος, που στηρίζει την κυβέρνηση.

Ο κόσμος διασκεδάζει και του αρέσουν οι εκρήξεις ειλικρίνειας, ελεγχόμενης ή μη. Καταλαβαίνει, όμως, ότι στον τρίτο χρόνο διακυβέρνησης, δεν φτάνουν οι εκρήξεις και τα πυροτεχνήματα.

Έχει απαιτήσεις και δεν δέχεται λεονταρισμούς τύπου Αβέρωφ Νεοφύτου και μάλιστα εκ του ασφαλούς. Θέλει ουσία και θέλει οι δημοσιογράφοι να γράφουν και να μιλούν για την ουσία και όχι να τηλεκατευθύνονται συμμετέχοντας σε μια τηλεδημοκρατία.

Οι δημοσιογράφοι πρέπει και επιβάλλεται ν’ ασκούν κριτική. Δυστυχώς, όμως, μετατρέπονται σιγά σιγά σε κωμωδούς, που σατιρίζουν και καυτηριάζουν με κομματικές υποδείξεις.

Κρατίνος

Comments

via Facebook