Τελικά μετριέται πατρίδα, λευτεριά με τον πήχη;

Λογαριάσατε λάθος, με το νού σας εμπόροι, δεν μετριέται πατρίδα, λευτεριά με τον πήχη. Μεγάλωσα με αυτό το τραγούδι. Το τραγούδησα σε σχολικές γιορτές, σε αντικατοχικές εκδηλώσεις, σε συναυλίες του Νταλάρα για το Κυπριακό. Το τραγούδησα στα παιδιά μου για να τα νανουρίσω το βράδυ και να τα γαλουχήσω με την αγάπη προς την πατρίδα και τον πόθο της επιστροφής.

Κοιτάζω εκ του μακρόθεν πλέον τις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις για επίλυση του διαχρονικού εθνικού μας προβλήματος. Είναι γιατί όπως πολλές αρθρογράφησα, το θεωρώ αδιανόητο να χωριζόμαστε σε απορριπτικούς και ενδοτικούς, όταν ενώπιον του Κυπριακού λαού δεν έχει τεθεί οποιαδήποτε μορφή λύσης για να αποφασίσει.

Υπάρχει όμως μια διάσταση του προβλήματος για την οποία είτε επιλυθεί είτε όχι, θα πρέπει να μας προβληματίσει. Άπτεται της επίλυσης του περιουσιακού. Ένα επίμαχο σημείο, για το οποίο, μέχρι σήμερα, οι εκάστοτε κυβερνώντες τρομοκρατούνται να επεξηγήσουν στη κοινή γνώμη, της οποίας για δεκαετίες καλλιέργησαν τα συνθήματα της επιστροφής.

Υπάρχουν δύο πτυχές του περιουσιακού. Το συναισθηματικό και το οικονομικό κομμάτι. Κανενός ανθρώπου ο ξεριζωμός από το σπίτι, το σχολείο, τις γειτονιές που μεγάλωσε και ανδρώθηκε δεν μπορεί να αποζημιωθεί ή να αποτιμηθεί σε χρήμα. Αυτοί οι άνθρωποι είτε υπάρξει λύση είτε όχι, θα παραμείνουν ισόβια ακρωτηριασμένες οι ψυχές τους. Τραυματισμένοι από μια σφαίρα η οποία παρέμεινε στα σωθικά τους για 40 και πλέον χρόνια. Καμιά λύση, καμία εξέλιξη δεν μπορεί να τους σβήσει τις μνήμες εκείνες του βίαιου ξεριζωμού.

Οικονομικά όμως ποιοι είναι οι πραγματικοί πρόσφυγες και ποιοι είναι αυτοί που συνθηματολογούν χωρίς να λένε τις αλήθειες;

  1. Αυτός ο οποίος είχε μια μικρή ξενοδοχειακή μονάδα στα κατεχόμενα και μετά την εισβολή του παραχωρήθηκε κρατική γη και δάνειο με χορηγούμενο επιτόκιο για να κτίσει ξενοδοχειάρα και σήμερα είναι εκατομμυριούχος, είναι πρόσφυγας;
  2. Αυτός ο οποίος νοίκιαζε ένα σπίτι στα κατεχόμενα ή είχε ένα μικρό σπίτι των 100 τετραγωνικών και μετά την εισβολή του δόθηκε προσφυγικό σπίτι του ιδίου μεγέθους, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη μέχρι σήμερα, προσφυγικά οικόπεδα για τα παιδιά του ή και χρηματική βοήθεια για τα παιδιά του για να κτίσουν σπίτι, είναι πρόσφυγας;
  3. Αυτός ο οποίος προσέφυγε στην επιτροπή αποζημιώσεων αναγνωρίζοντάς τους μάλιστα και αποζημιώθηκε για τα ακίνητα που είχε στα κατεχόμενα, είναι πρόσφυγας;
  4. Αυτός που παντρεύτηκε Ρωσσίδα ή άλλης εθνικότητας γυναίκας, υιοθετώντας τα παιδιά της, αυτά τα υιοθετημένα παιδιά δικαιούνταν τα ανωτέρω ωφελήματα ως πρόσφυγες. Αυτοί είναι πρόσφυγες;

Για να μην ξεκινήσω για αυτούς που πήραν διορισμούς, τοποθετήσεις ή άλλα ωφελήματα χρησιμοποιώντας την παντιέρα της εισβολής και της προσφυγιάς.

Οι ανωτέρω είναι «οικονομικά» πρόσφυγες ή έχουν κερδίσει «οικονομικά» από την εισβολή; Εάν λυθεί το Κυπριακό θα παραδώσουν πίσω εκείνα τα προσφυγικά οικόπεδα που πήραν ή τη χρηματική βοήθεια που τους δόθηκε εις βάρους του φορολογούμενου και θα επιστρέψουν στις περιουσίες τους;

Μιλώντας με πρόσφυγες μου θυμίζει τη περίοδο του κουρέματος του 2013. Όποιον ρωτούσες του είχαν κουρευτεί εκατομμύρια. Όλοι έχασαν. Άμα έκατσε ο κουρνιαχτός όμως παρέμειναν οι λίγοι που έχασαν τις οικονομίες τους, σαν τραγικές φιγούρες μιας καταστροφής.

Το ίδιο ισχύει και με το περιουσιακό. Με πολλούς πρόσφυγες όταν μιλήσεις θα σου πουν για τις πόσες σκάλες είχαν είτε δίπλα στη θάλασσα, είτε σε εμπορικές και αναπτυσσόμενες ζώνες, αξίες εκατομμυρίων. Άσχετα εάν στην πραγματικότητα είχαν ένα μικρό διαμέρισμα ή κανένα χωράφι πεταξούμενο σε συνοικίες που έσφυζαν απο «κουφάες».

Εάν «σουμάρεις» δε αυτές τις περιουσίες που λεν ότι είχαν, δεν μας φτάνει ούτε το συνολικό έδαφος ολόκληρης της Ευρώπης για να καλυφθούν. Γιατί εάν ο παππούς μου είχε 4 σκάλες και 4 παιδιά, σήμερα στο όνομά του εγγονού του μπορεί να μην αναλογεί ούτε μισό οικόπεδο. Πολύ περισσότερα από όσα έλαβαν φυσικά σαν «πρόσφυγες». Αλλά αν ερωτηθούν ο κάθε ένας από τα εγγόνια ή τα παιδιά θα πουν ότι είχαν 4 σκάλες έκαστος.

Για αυτό είναι καιρός να σταματήσουμε τους ψευτο-πατριωτισμούς και να αναλογιστούμε ότι όντως υπάρχει μια μερίδα του πληθυσμού που έχασε πραγματικά οικονομικά από την εισβολή. Άνθρωποι που είχαν περιουσίες και έφυγαν ρακένδυτοι από τις περιουσίες αυτές και παραμένουν φτωχοί. Αυτοί μόνο έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται και να φωνάζουν. Για αυτούς πρέπει να βρεθούν λύσεις. Αυτοί που πραγματικά έχασαν και που δεν το «παίζουν» ότι έχασαν. Αυτοί και μόνο θα έπρεπε να κληθούν να αποδεχθούν ή να απορρίψουν τις όποιες προτάσεις για το περιουσιακό.

Επαναλαμβάνω, το ψυχολογικό και συναισθηματικό κομμάτι του ξεριζωμού δεν μετριέται σε χρήμα, λευτεριά με τον πήχη. Όμως όσοι φωνάζουν για τις περιουσίες τους  που έχασαν, θα πρέπει να ξεκινήσουν να λεν και αλήθειες για το πόσα πήραν μετά την εισβολή και για το πόσα είχαν πριν την εισβολή. Γιατί δυστυχώς, κάποιοι οικονομικά επωφελήθηκαν από την εισβολή και εάν όλους αυτούς τους καλέσεις να επιστρέψουν αυτά που πήραν μετά την εισβολή για να αξιώσουν αυτά που είχαν προ εισβολής, τότε θα τους δεις να τους πιάνει ένα κόμπος στο στομάχι.

Σπάρτακος

Comments

via Facebook