Ανάπηρες ζωές, με συγκάτοικο το φόβο!

Κι ενώ όλοι διαβεβαιώνουν πως έχουν ενεργοποιηθεί οι μηχανισμοί ασφάλειας και είμαστε μακριά από τα δόντια της τρομοκρατίας, ύποπτα πρόσωπα δεν δίστασαν να φθάσουν και στην Κύπρο ταξιδεύοντας μάλιστα διά της κανονικής οδού, και όχι επιβαίνοντες σε σαπιοκάραβα με Σύρους πρόσφυγες που αναζητούν ένα καλύτερο αύριο, εκτός από τον τόπο που μεγάλωσαν, δημιουργήθηκαν και έχτισαν όνειρα και ζωές.

Όλοι λέγαμε σιγά να μην μας γυρέψουν οι τρομοκράτες, τι έχουμε άλλωστε για να το θελήσουν;

Τι είχαν στο Παρίσι δηλαδή; Κι εκεί φυσιολογικοί άνθρωποι ήταν που πήγαν να παρακολουθήσουν ένα αγαπημένο συγκρότημα, την αγαπημένη τους ομάδα, που πήγαν να απολαύσουν ένα δείπνο και να ζήσουν μια ξεχωριστή στιγμή.

Στην καρδιά της Ευρώπης, τις Βρυξέλλες, επιβλήθηκε κατ’ οίκον περιορισμός, πόλη φάντασμα μια πόλη που άλλοτε σφύζει από ζωή. Λονδίνο, Ιταλία, Γαλλία που υπήρχε πάντα συνωστισμός τις γιορτές, για το μοναδικό διάκοσμο, τις αγορές, την ατμόσφαιρα, θα μοιάζουν με κρανίου τόπο.

Η προσπάθεια στην Κύπρο να μη δημιουργηθεί πανικός, εμένα μου προκαλεί περισσότερο φόβο. Σίγουρα δε μπορεί να επιβάλει κανείς στον κόσμο να σταματήσει να ζει, να δουλεύει, να ψωνίζει, να διασκεδάζει, να κυκλοφορεί.

Στην Κύπρο της ανασφάλειας ζούμε, όπου τα τελευταία χρόνια κυριάρχησαν τη ζωή μας, οι τροϊκανοί, τα μέτρα λιτότητας, που άλλαξαν ριζικά τις συνήθειες και τη ζωή μας ολόκληρη. Που εγκλώβισαν όλους μας σε ένα φόβο για το αύριο που ξημερώνει και ακρωτηρίασε τα όνειρα για το μέλλον. Που μας ανάγκασαν να αισθανόμαστε τύψεις έτσι και τολμήσουμε να ονειρευτούμε, να αισθανθούμε έστω και λίγο σκιρτήματα ευτυχίας.

Που μας ανάγκασαν να γίνουμε κοντόφθαλμοι και ακόμα πιο αδίστακτοι και πεισματάρηδες, να αποκαταστήσουμε τη ζημιά μέσα και έξω μας. Αλλαγές γύρω μας που μας έκαναν πιο σκληρούς και με λιγότερες ευαισθησίες.

Μας έκαναν καχύποπτους για το γείτονα, το φίλο, το συγγενή. Αλλαγές που εκκόλαψαν με μαθηματική ακρίβεια περισσότερα ακραία στοιχεία, κι ακόμη περισσότερες εχθρικές συμπεριφορές κατά πάντων.

Πως να μη φοβάσαι; Για σένα, το παιδί σου, τους φίλους σου, την οικογένεια σου.
Που πήγαν οι ανθρώπινες ελευθερίες, τα δικαιώματα του καθενός εξ ημών, τα αυθεντικά χαμόγελα, οι ειλικρινείς διάλογοι, τα όμορφα λόγια από καρδιάς; Αλήθεια, Πως καταντήσαμε να συζούμε με το φόβο; Αυτό αξίζουμε;

Χάρυβδη

Comments

via Facebook