«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ΕΚΕΙ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ – ΕΔΩ ΨΕΥΤΟΠΑΛΙΚΑΡΑΔΕΣ

Ημέρα μνήμης σήμερα…Όπου τα μαθητούδια παρέμειναν ακλόνητα στους ήχους των τανκς και των απειλών. Παρέμειναν ακλόνητα στα κελεύσματα της χούντας. Ύψωσαν το ανάστημά τους σε αυτό το θεριό που ονομάζεται στρατιωτική κυβέρνηση. Άμαχοι μπροστά σε όπλα και σε τανκ με μοναδικό όπλο τους την ιδεολογία. Την νεανική επαναστατικότητα. “ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ”. Είχαν υψηλά ιδανικά. Δεν σκιάζονταν με τις απειλές. Δεν το έπαιζαν φιλοχουντικοί για να τυγχάνουν εύνοιας. Δίπλα τους στάθηκαν και Κυπριόπουλα. Κάποιοι από αυτούς τόλμησαν και πήραν τη σημαία και φώναξαν «ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» αγνοώντας το ξύλο και τις συλλήψεις των δυνάμεων ασφαλείας της χουντικής κυβέρνησης.

Μέρα μνήμης σήμερα…και η δημοκρατία για την οποία εκείνα τα μαθητούδια πέθαναν και ίδρωσαν και πόνεσαν και δίδαξαν, έδωσε την θέση της σε μια παρεξηγημένη δημοκρατικο-αναρχία. Μια δημοκρατία που πετάς οτιδήποτε θεωρείς εσύ ως ωραίο σύνθημα και ποζάρεις πατριώτης. Βρίσκεις ανθρώπους που δεν έφταιξαν σε τίποτε στο πόλεμο του 74 και τους δέρνεις. Για να νιώσεις ήρωας…

Μέρα μνήμης σήμερα…αλλά αντί για το «Εδώ Πολυτεχνείο» άκουσα από κάποια άλλα στόματα πριν μερικές ώρες, για τους Τούρκους που πρέπει να σκοτώσουμε, για τα σπαθιά που πρέπει να σηκώσουμε. Σώπασα…σίμωσα στο τζάμι μήπως και δεν άκουσα σωστά. Φώναζαν, ούρλιαζαν για τους Τούρκους που πρέπει να σκοτώσουμε…

Μέρα μνήμης σήμερα… και η νεολαία που υψώνει τα λάβαρα της ουτω-καλούμενης επανάστασης είναι η ίδια νεολαία που δεν ξέρει να μιλά και να γράφει σωστά ελληνικά. Είναι η νεολαία που πηγαίνει στα πάρτι γενεθλίων και παίρνει φακελάκια. Είναι η ίδια νεολαία που στα πάρτι παίρνει DJ, γιατί δεν τους αρκεί μια κιθάρα, ένα κασεττόφωνο.  Είναι η νεολαία που έμαθε από παιδική ηλικία να κρατάει κινητό υπερσύγχρονο και πανάκριβο. Να μιλά στο Facebook, στο Viber αλλά να μην βρίσκει τρόπους να μιλήσει ζωντανά με τον συνάνθρωπό του. Είναι η νεολαία που τα Σαββατοκύριακα αν δεν βγει σε έξοδο νιώθει ανούσια τη ζωή του. Που ερωτεύεται και μεγαλοπιάνεται από τα 13-14 νιώθοντας πως έμαθε τον κόσμο. Που πάει στα γήπεδα και φορά κουκούλες κάνοντας επεισόδια.  Είναι η νεολαία που άμα πάει στο στρατό τηλεφωνά σε όλους τους βουλευτές για να κανονίσει να έρθει κοντά μετάθεση. Είναι η νεολαία που δεν στερήθηκε τίποτε. Που είχε και έχει πάντοτε όλα τα υλικά αγαθά. Που δεν έπαιξε με ποτέ με γιαλλέττες, που δεν κλώτσησε ποτέ σχισμένες μπάλες, που δεν φόρεσε ρούχα με πάτσιες, που δεν κοιμήθηκε έξω στη βεράντα λόγω της ανυπόφορης ζέστης, που δεν τυλίχτηκε τις κουβέρτες για να βράσει το χειμώνα.

Μέρα μνήμης σήμερα και αν αυτά τα παλιόπαιδα θέλουν να το παίξουν πατριώτες, να αναλογιστούν και να θυμηθούν αυτούς που πραγματικά ήσαν ήρωες στην ιστορία. Να θυμηθούν τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη που έγραφε ποιήματα και χαμογελώντας αποχαιρέτησε τούτη τη ζωή γράφοντας χρυσές σελίδες στην ιστορία. Που ένα αμούστακο παλληκάρι είδε το Άγγλο Χάροντα κατάματα και του φώναξε Ελευθερία η Θάνατος. Να θυμηθούν το Διομήδη Κομνηνό που σε ηλικία 17 ετών έπεσε νεκρός από τα πυρά της χούντας. Τον Αλέξανδρο Σπαρτίδη που ήταν τότε μόλις 16 ετών και έπεσε νεκρός επίσης απο τα πυρά της χούντας. Τον Ιωάννη Μικρώνη ηλικίας τότε 22 ετών που συμμετείχε στις εξεγέρσεις της Πάτρας και υπέκυψε στα τραύματά του.

Από τραμπούκους και ψευτοπαλλικαράδες γεμίσαμε παιδιά. Ψάχνουμε για ηγέτες όχι για αλήτες. Ψάχνουμε για είδωλα όχι φαντάσματα. Ψάχνουμε την ελπίδα και όχι εφιάλτες. Ψάχνουμε δημοκράτες και όχι αναρχικούς.

Σπάρτακος

Comments

via Facebook