Χριστούγεννα με ψωμί και ελιά

Η εορταστική περίοδος ολοένα και ξεχειλώνει. Λίγο πριν τη δύση του Νοέμβρη όλα γύρω μας στολίζονται με Άγιους Βασίληδες, ψεύτικο χιόνι, ελαφάκια.

Δεν ξέρω πόσο κακό είναι αυτό. Κάπως πρέπει να δουλέψει η αγορά. Και κάπως πρέπει να ξεγελαστούν οι άνθρωποι, να νομίζουν ότι η παρένθεση είναι πιο μεγάλη.

Αν και το μπλουζάκι της παραλίας είναι ακόμα κρεμασμένο στον καλόγερο, σαν τη σβησμένη γόπα που άφησα το πρωί στο τασάκι μου και ξέχασα να την αδειάσω, ωστόσο, ναι πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και πρέπει να προετοιμαστούμε.

Δεν έχω κάνει κάποιο γκάλοπ, ό,τι βλέπω γύρω μου γράφω, αλλά αυτά τα Χριστούγεννα δεν είναι τα ίδια. Σαν κάτι να λείπει από πολύ κόσμο. Δεν είναι μόνο η έλλειψη χρημάτων, δεν είναι η ανεργία, που σε κερνάει αβεβαιότητα για το μέλλον.

Είναι η έλλειψη χαράς, η οποία από καιρό βούτηξε στο μέλι από τα μελομακάρονα και πνίγηκε.

Στο μεταξύ, άρχισε και το ντοπάρισμα από τα ΜΜΕ, με διαφημιστικά σποτ, τα οποία μεγαλώνουν το άγχος, που σιγοκαίει μέσα μας.

«Μόλις πληρωθώ πρέπει να πάρω δώρο στα βαφτιστήρια, πρέπει να πάρω δώρο στα ανιψάκια, στον αδερφό ή την αδερφή, στον πατέρα στη μητέρα» και ούτω καθ’ εξής…

Και μέχρις εδώ όλα καλά. Στην αντίπερα όχθη, όμως, κάποιοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα, παρά μόνο την ΑΗΚ να τους κόψει το ρεύμα χριστουγεννιάτικα. Ή κάποιο μπάτσο με ένταλμα σύλληψης, που θα τους οδηγήσει στις Κεντρικές για μικροοφειλές.

Εσύ, που νομίζεις ότι τα περσινά Χριστούγεννα ήταν μόλις χθες, αλλά δεν θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρες μισθολογικό δώρο. Ναι, εσύ που ούτε και φέτος ξέρεις αν θα πάρεις τον ευλογημένο 13ο μισθό.

Εσύ που έχεις να πληρωθείς κάτι μήνες, εσύ που σου έκοψαν το επίδομα και εσύ που έχασες τη δουλειά σου και παραμένεις άνεργος.

Εσύ που αναζητείς συμπόνια όλο το χρόνο, για να τη μοιράσεις τώρα που ο οίκτος κάνει μάρκετινγκ.

Οι πληγές των Χριστουγέννων αμέτρητες, όμως, φέτος αιμορραγούν. Κανονικά τα Χριστούγεννα είναι μία περίοδος που έρχεσαι πιο κοντά στους άλλους. Φέτος νιώθεις πιο μόνος από ποτέ.

Τα φετινά Χριστούγεννα θα προσπαθήσω να φορέσω το καλύτερο χαμόγελο και θα ξεχάσω που δεν πήρα 13ο μισθό.

Θα ξεχάσω που δεν πήρα το επίδομα τέκνου, γιατί άλλαξαν τα κριτήρια. Θα ξεχάσω που με απέλυσε το αφεντικό μου, γιατί έκλεισε η εταιρεία του, λόγω της κρίσης.

Θα ξεχάσω τις φορολογίες και τα χαράτσια που μου επέβαλαν, θα ξεχάσω ότι δεν έχω χρήματα να τα πληρώσω.

Θα ξεχάσω το «κατακόκκινο» δάνειο μου και την απειλή της τράπεζας ότι θα μου πάρει το σπίτι.

Είμαι υποχρεωμένη να κάνω γιορτές!

Τα προηγούμενα Χριστούγεννα στολίζαμε τις πλατείες με μπάλες και αφήναμε τους ψεύτικους Αγιοβασήλιδες να τραγουδούν ύμνους για τη νέα καλή χρονιά. Αγοράζαμε καινούργια ρούχα και τα επιδεικνύαμε ανήμερα Χριστουγέννων στην εκκλησία.

Πηγαίναμε σε ρεβεγιόν. Κάθε μπουκιά και 50εύρο. Κάθε γουλιά μας, πισώπλατη μαχαιριά σε αυτούς, που δεν είχαν ούτε ψωμί στο τραπέζι τους.

Ηλιθιότητες για απελπισμένους. Μόνο που τώρα είμαστε σχεδόν όλοι απελπισμένοι. Και επειδή δεν μας έμεινε τίποτα καλύτερο να κάνουμε, ας συναντηθούμε σε κάποιο δρόμο ανήμερα Χριστουγέννων -οι σχεδόν όλοι οι απελπισμένοι- να γιορτάσουμε…

Να φάμε ψωμί και ελιά όλοι μαζί, να πούμε καμιά βλακεία, να τραγουδήσουμε τη μιζέρια μας και να διασκεδάσουμε τον πόνο μας.

Και μετά, όλοι μαζί, αγαπημένοι και μισομεθυσμένοι, να στολίσουμε το δέντρο…

Αλλά να μην κρεμάσουμε μπάλες. Να κρεμάσουμε τη μιζέρια, που μας πουλήσαν μισοτιμής, όλοι αυτοί που μας διακυβέρνησαν μέχρι σήμερα.

Καλά Χριστούγεννα!

Φήμη

Comments

via Facebook