Η ζητιάνα της κυπριακής ευμάρειας – Η «δική» μας Αγγελική

Μακάρειο Νοσοκομείο. Παρασκευή μεσημέρι. Μια εικόνα χίλιες λέξεις, ένα πορτραίτο ντροπής, μια φωτογραφία μια ολόκληρη ιστορία.

Όσοι περάσατε από ‘κει σίγουρα θα την είδατε. Ένα κακόμοιρο πλάσμα, καθισμένο κάτω σε στάση εμβρύου. Αδύναμο και φοβισμένο κρατούσε ένα πλαστικό άσπρο ποτηράκι και περίμενε στωικά το θόρυβο, που θα έκανε ένα κέρμα, πέφτοντας μέσα.

Ένα οποιοδήποτε κέρμα, από έναν οποιοδήποτε συνάνθρωπο. Η γυναίκα της φωτογραφίας, με τα τριμμένα ρούχα, κοιτούσε ευλαβικά ένα τύπο απέναντι να καταβροχθίζει μια τυρόπιτα. Τα μάτια της σαν καρφιά στην τυρόπιτα του κυρίου. Πρέπει να πεινούσε πολύ. Δεν έχω ξαναδεί τόση πείνα σε ένα βλέμμα.
Ούτε κατάλαβε πως τη φωτογράφησα. Στην κατά τα άλλα ευρωπαϊκή Κύπρο, στην Κύπρο της εξόδου στις διεθνείς αγορές, υπάρχουν άνθρωποι που τα βράδια κοιμούνται νηστικοί.

Θυμάσαι να κοιμήθηκες ποτέ νηστικός; Εγώ δεν θυμάμαι. Άραγε κοιμάσαι με άδειο στομάχι; Μάλλον βυθίζεσαι σε λήθαργο από την κούραση, αλλά πεινάς και στον ύπνο σου. Το κενό της πείνας σου πριονίζει τα σωθικά. Σκέφτομαι πως κάθε ένας θα μπορούσε να έρθει σε τόσο ευθεία αντιπαράθεση με την αξιοπρέπεια του.

Αν δεν έχεις να φας τότε ο ουρανός σκοτεινιάζει και τα αστέρια κρύβονται. Ομολογώ πως πέρασα εποχές στέρησης, μετά τα τριάντα, αλλά νηστική δεν κοιμήθηκαν ποτέ.

Ξέρω ότι ο άνθρωπος μπορεί να νιώσει πολλούς εξευτελισμούς, αλλά η πείνα είναι ο χειρότερος. Δεν αντιμετωπίζεται με τίποτα. Μόνο με τροφή. Κι όσο υπάρχει έστω κι ένας στον κόσμο που στερείται το φαγητό, σημαίνει πως όλοι είμαστε ένοχοι.

Και ‘γω ένιωσα ένοχη μετά τη φωτογράφηση. Βλέπω τη φωτογραφία και μου σφίγγεται η καρδιά από τύψεις. Γιατί δεν τόλμησα να την πλησιάσω; Να την κεράσω ένα πιάτο φαγητό;

Ότι και να θα πω θα είναι δικαιολογία. Έφυγα. Λιποτάκτησα. Και το μόνο που κάνω μετά, για να απαλύνω τις τύψεις μου, είναι να δημοσιεύω την φωτογραφία, μήπως και κάποιος άλλος την ταΐσει. Οποιοσδήποτε.

zitiana1

Δεν θέλω να λυπάμαι, δεν θέλω να με λυπούνται. Θέλω να πιστεύω και να με πιστεύουν. Θέλω να βοηθάω και να με βοηθούν. Εγώ έχω αμάξι. Έχω και σπίτι. Έχω και ένα πιάτο φαγητό να με περιμένει σαν γυρίσω από τη δουλειά. Αυτή η γυναίκα έχει το ποτηράκι της άδειο και μόνο αυτό.

Όσο μίζερη και αν είναι αυτή η αντίθεση δεν στάθηκε αρκετή, για να με κάνει να βγάλω τα ψιλά μου από την τσέπη. Ένα κτήνος είμαι μάλλον. Το ίδιο με αυτό, που θα ήμουν αν έδινα λίγα ψιλά, για να ξεμπερδέψω.

zitiana2

Δεν αγοράζεται η ηρεμία με λίγα ψιλά. Ούτε η δική μου, αλλά ούτε της Αγγελικής. «Αγγελική» τη βάφτισα από μόνη μου, γιατί μου θυμίζει τους αγγέλους.

Κοιτάει ακόμα την τυρόπιτα και ονειρεύεται πως την γεύεται. Αλλά είναι αλήθεια πως οι μπουκιές, που θα φάει μέχρι το βράδυ, θα είναι λιγοστές και μπορεί να πρέπει να τις μοιραστεί κιόλας.

Φήμη

Comments

via Facebook