Αχ πατρίδα μου γλυκιά

Γιόρτασες και φέτος τα γενέθλιά σου. 55 ολόκληρα χρόνια,γεμάτα αγώνες,πολέμους,προσφυγιά και πόνο.

Έχασες το 37% των εδαφών σου, έχασες χιλιάδες παιδιά σου, απο τις ορδές του βάρβαρου κατακτητή και μέχρι σήμερα ψάχνεις ακόμα στα Άγια χώματά σου, να βρείς τα χαμένα παιδιά σου. Σε λίγες μέρες θα κηδέψεις ένα 6μηνο βρέφος μαζί με την μητέρα του και τις θείες του.

Σήμερα, μετά απο 55 χρόνια γλυκιά μου πατρίδα εξακολουθείς να αιμορραγείς. Εξακολουθείς να αντιστέκεσαι σε ό,τι ξενόφερτο σχέδιο πιθανόν να επιφέρει την εξόντωσή σου, την εξαφάνισή σου.

Πατρίδα μου γλυκιά. Όλοι αυτοί που ήλθαν για να σου ευχηθούν,είχαν πολλά να πουν για σένα.Τους αγώνες σου,για τα παλικάρια σου,που ανδρώθηκαν για να προτάξουν τα στήθη τους στους κατακτητές.Για τη λεβεντιά σου και το σθένος σου.

Πόσα ακόμα θα αντέξεις γλυκιά μου πατρίδα; Πώς θα είσαι τον επόμενο χρόνο τέτοια μέρα;

Το ξέρω. Αυτά σκεφτόσουν σβήνοντας τα 55 κεριά απο τη γέννησή σου. Ξέρω τις ανησυχίες σου, ξέρω ότι ευχήθηκες του χρόνου να είσαι εδώ γερή και αγέρωχη.

Περήφανη και για τη δικιά μας γενιά που δεν θα σε προδώσει ούτε εσένα ούτε και τα παιδιά σου.Το Γρηγόρη,τον Ευαγόρα,τον Καραολή, τον Κυριάκο Μάτση…

Του χρόνου γλυκιά μου πατρίδα θα είμαστε εδώ δίπλα σου. Χαμογελαστοί,με υψωμένη τη σημαία, αγέρωχη να κυματίζει στον καταγάλανο ουρανό μας, που κάτω απο αυτόν, ο Θεός έχει μια θέση, για όλους μας,ίσοι μεταξύ ίσων, ενώπιον Θεού και ανθρώπων.

Comments

via Facebook