Μεταθανάτια Δικαίωση;

Τις τελευταίες μέρες έχω φουσκώσει από αηδία βλέποντας κάποιους, με αφορμή το θάνατο του Κώστα Παπακώστα, να αναλαμβάνουν εργολαβικά την ανάλυση της ανατομίας των αιτιών, που τον  καταδίκασαν σε φυλάκιση και περνώντας στον κόσμο την ιδέα πως η έκρηξη στο Μαρί ήταν αποτέλεσμα της σκόπιμης και εγκληματικής συμπεριφοράς του αείμνηστου.

Κανένας δεν αμφισβητεί την τραγικότητα των γεγονότων του Μαρί. Όλοι πενθήσαμε για τους 13 συμπατριώτες μας, που έφυγαν τόσο άδικα από τα λάθη κάποιων.

Ωστόσο, σήμερα ένας ακόμα άνθρωπος από την αντίπερα όχθη της ιστορίας έφυγε, πληρώνοντας το τίμημα των δικών του ευθυνών, αλλά και όλων των υπολοίπων, που δεν καταδικάστηκαν ποτέ από κανένα δικαστήριο.

Τις προηγούμενες μέρες οι τηλεοπτικές “σκουπιδοεκπομπές” έδωσαν το βήμα σε κάποιους να διασύρουν ακόμα μια φορά και μετά θάνατον τον Κώστα Παπακώστα.

Πιστεύω, ωστόσο, στην αντίληψη της κοινής γνώμης. Είμαι σίγουρη ότι όσοι προσπάθησαν να σπιλώσουν τη μνήμη του Κώστα Παπακώστα τούτες τις μέρες, υπενθυμίζοντας μας τις αλησμόνητες μέρες μετά την έκρηξη στο Μαρί, το μόνο που κατάφεραν να κάνουν ήταν να δικαιώσουν εφόρου ζωής την ανωτερότητα του.

Ο Κώστας Παπακώστας ήταν ένας ταπεινός άνθρωπος, που δεν του άξιζε μια τέτοια τύχη. Όσοι τον γνώρισαν ήξεραν πολύ καλά ότι ήταν ένας άνθρωπος, με αυθεντικό πάθος, που υπερασπιζόταν με μαχητικότητα τα πιστεύω του.

Μια μερίδα ανθρώπων τον δικαιολογούσε, του έβρισκε ελαφρυντικά, θαύμαζε το κουράγιο του, το θάρρος, την εσωτερική του δύναμη, τη ψυχραιμία του.

Κάποιοι άλλοι, όμως, τον κατέκριναν και τον καταδίκασαν εις θάνατον προ πολλού. Βούλιαξαν έναν άνθρωπο, που πρόσφερε τόσα στην πατρίδα, σε ένα πέλαγος αμφιβολιών και καχυποψίας.

Νιώθω πως η μεγάλη απογοήτευση, που ένιωθε ο Κώστας Παπακώστας, τον εξανάγκασε τελικά να πιστέψει στην ιδέα ότι η ψυχή και το σώμα του μπορούσαν να βρουν τη λύτρωση, μόνο αν κούρνιαζαν στην αγκαλιά του θανάτου.

Και με το δίκαιο του, αφού η πολιτεία τον αντιμετώπισε μέχρι τέλους, ως το τελευταίο υποχθόνιο ρεμάλι επί της γης.

Δεν άντεξε να είναι ικέτης του ίδιου του εαυτού του. Δεν άντεξε να ζει ταπεινωμένος και ψυχολογικά ακρωτηριασμένος. Ένα άνυδρο πηγάδι, με απονεκρωμένα αισθήματα.

Ήξερε μέσα του ότι θα ήταν καλύτερα να είναι νεκρός του κάτω κόσμου, παρά του πάνω.

Αφουγκράζομαι τους παραπονεμένους ψιθύρους της χαμένης ψυχής του. Λυπάμαι πραγματικά.

Θυμάμαι ότι το διάστημα των τραγικών γεγονότων όλα τα ΜΜΕ ανακάτεψαν επαρκώς τα γεγονότα. Αδέσποτες ειδήσεις, σπερμολογίες, ανεξακρίβωτες διαδόσεις και φανταστικές ιστορίες, ρουφώντας έτσι στη δίνη τους ότι πραγματικό είχε συμβεί.

Κατάφεραν να μπερδέψουν εντελώς τον δέκτη, για να καταλάβει ότι ήθελε να καταλάβει, για να πιστέψει ότι ήθελε να πιστέψει.

Θυμάμαι ακόμα πιο έντονα τις φήμες, που διαδίδονταν η μία πίσω από την άλλη, για να καλύψουν την αλήθεια.

Ο Παπακώστας, αν και λίγο ακριβά, είναι ο μόνος που πλήρωσε τελικά για τις ευθύνες τις δικές του, αλλά και όλων των άλλων.

Η κηδεία του σήμερα είναι ότι απέμεινε…

Όσο περνούν οι μέρες κατασταλάζει μέσα μου η πεποίθηση ότι όλοι όσοι είχαν εμπλακεί σε αυτή την υπόθεση -για διαφορετικούς λόγους- είναι περισσότερο ευχαριστημένοι, παρά δυσαρεστημένοι με το θάνατό του.

Σήμερα θα γίνει η κηδεία του Κώστα Παπακώστα. Ας κλείσουν, λοιπόν, εις μνήμην του όλα τα στόματα. Ότι ειπώθηκε… ειπώθηκε. Ότι ακούστηκε… ακούστηκε.

Κάποιος έφυγε και οφείλουμε -είτε ευθύνεται, είτε όχι- να σιωπήσουμε και να σεβαστούμε τη μνήμη του. Ας μη διασυρθεί άλλο η μνήμη αυτού του ανθρώπου. Ησυχάστε… δεν μπορεί να πειράξει κανέναν από εκεί που βρίσκεται.

Ανήκω και εγώ στη μερίδα των ανθρώπων, που τον δικαιολογούσε και του έβρισκε ελαφρυντικά.

Και εύχομαι και ελπίζω ότι μέσα από τον ύστερο διασυρμό του να επέλθει η μεταθανάτια δικαίωση που του αξίζει. Σιωπή…

Φήμη

Comments

via Facebook