Ενας παιδεραστής, ένας απατεώνας, ένας καταχραστής, ένας απελπισμένος, δίπλα μας, γύρω μας, στη ζωή μας

Από που να αρχίσω. Κάθε μέρα στον ημερήσιο τύπο μια είδησή για παιδοφιλία ή σεξουαλική παρενόχληση θα απασχολεί μια γωνίτσα κάποιας στήλης. Κάθε μέρα όμως.

Άλλοτε με πηχυαίους τίτλους, άλλοτε με μικρές γραμματοσειρές. Τα κρούσματα αυξάνονται και πληθύνονται και το προσπερνούμε διαβάζοντας απλά τον τίτλο και εκδηλώνοντας στιγμιαία την οργή μας. Κρούσματα που μπορεί να συμβαίνουν δίπλα μας, γύρω μας, μπροστά και πίσω από κλειστές πόρτες.

Η είδηση για τη σύλληψη δημοσιογράφου με παιδικό πορνογραφικό υλικό, με συντάραξε. Όπως και η είδηση για την επανατοποθέτηση καθηγητή σε σχολείο, την ώρα που κατηγορείται για σεξουαλική παρενόχληση. Αυτή η πολιτεία μόνο νόμους ψηφίζει; Μόνο αποτυχία σε αυτό το ζήτημα. Τα κρούσματα αυξάνονται και πληθύνονται.

Οι λόγοι αστείρευτοι. Οι ανώμαλες ορέξεις δεν έχουν εξήγηση σε καμιά λογική. Εκδηλώνονται σε ανύποπτο χρόνο και με τρόπο απροσδιόριστο. Στη σκέψη και μόνο ανήλικα παιδιά να τραυματίζονται ψυχικά και σωματικά, αυτόματα σκέφτεται κανείς τις πιο ακραίες τιμωρίες. Από χημικό ευνουχισμό, μέχρι δημόσια εκτέλεση.

Λίγο πιο κάτω, κάποιοι βολεμένοι κι εξυπνόβλακες κλεισμένοι στο μικρόκοσμο τους σκέφτονται μόνο την καλοπέραση τους και τη βελτίωση των οικονομικών τους. Δρομολογούν όλους τους αθέμιτους τρόπους και σκαρφίζονται μια υπεξαίρεση, φορτώνοντας σε ανυποψίαστους υπέρογκα χρέη, και εξασφαλίζοντας δεκάδες χιλιάδες ευρώ, χωρίς μάλιστα επαρκείς εγγυήσεις ή εξασφαλίσεις.

Κάπου εκεί τριγύρω είναι και εκείνοι οι κάποιοι που “αυτομόλησαν” με τη δική τους ζωή και τα ισοπεδώνουν όλα, στη δουλειά τους και όχι μόνο. Ούτε ζώο να ήσουν δεν θα πετούσες ένα νεκρό αγγελούδι σε κάλαθο αχρήστων. Θα σκεφτόσουν μοναχά μια στιγμή, τον πόνο εκείνης της μάνας που το έφερε στον κόσμο και δεν πρόλαβε να το χαρεί.

Σε κάθε μεγάλο και επιβλητικό κτίριο, βλέπε τράπεζες, κόμματα, κυβερνητικά κτίρια, όλο και κάτι μαγειρεύεται. Όσο ο ένας καταστρώνει σχέδια για εκσυγχρονισμό και βελτίωση της ζωής των πολιτών, τόσο άλλος ένας και άλλοι τόσοι αλυσιδωτά τα γκρεμίζουν. Από γραφείο σε γραφείο, από παράρτημα σε υπουργείο και ο πολίτης απλά μπουχτίζει και τα αφήνει στη μέση.

Το αλληλοφάγωμα δε, δεν έχει τέλος. Από τα χαμηλά, στα ψηλά στρώματα. Στις σχέσεις, τις οικογένειες, στους χώρους εργασίας, στην πολιτική, τις επιχειρήσεις κλπ.

Κάθε μέρα και μια απονενοημένη πράξη. Λες δε γίνεται. Γινόμαστε ζώα με ανθρώπινο σώμα; Μόνο ένστικτα και ορέξεις; Που πήγε η λογική, το συναίσθημα, οι όμορφες λέξεις και πράξεις; Αλήθεια σε τι κόσμο βρισκόμαστε;

Χάρυβδη

 

Comments

via Facebook