Κοίτα να δεις μαθήματα ζωής!

Πόσα συναισθήματα μπορούν να χωρέσουν σε τέσσερεις γραμμές; Μια υπάλληλος που μέσα σε μια νύχτα βλέπει την επιχείρηση του εργοδότη της, να βάζει λουκέτο,ένιωσε την ανάγκη να ευχαριστήσει τους πελάτες για τη στήριξή τους, όλα αυτά τα χρόνια! Το σημείωμα στο τζάμι,έγραφε.”Αγαπητοί πελάτες σας ευχαριστούμε για τη στήριξή σας όλα αυτά τα χρόνια.Μάρω”

Τέτοιες εικόνες επιχειρήσεων, που κλείνουν ξαφνικά, έχουμε δει εκατοντάδες τα τελευταία χρόνια. Πολλοί απο εμάς, περνάμε ίσως αδιάφοροι, μέσα στο τρέξιμο το καθημερινό της επιβίωσης δεν σκεφτήκαμε ποτέ τις ανθρώπινες ιστορίες,που ίσως να κρύβονται πίσω απο αυτά τα λουκέτα.

Πόσες φορές, ένας απο εμάς δεν πήγε έξω απο κάποιο κατάστημα για να ψωνίσει και είδε με έκπληξη ότι ήταν άδειο.”Μα πώς, χθες ήταν σε λειτουργία. Τί έγινε ξαφνικά”;

Πίσω απο την ανακοίνωση που ανάρτησε η Μάρω έξω απο το φούρνο,όπου εργαζόταν τα τελευταία χρόνια,κρύβεται μια ολόκληρη ζωή.Όνειρα που ίσως να έκανε για την ίδια, την οικογένειά της,να σπουδάσει τα παιδιά της,βάζοντας στην άκρη μέρος ή και ολόκληρο το μισθό της. Να μπορέσει να στηρίξει τον άνεργο σύζυγό της.”Δεν πειράζει, με το δικό μου μισθό, θα κρατηθούμε, μέχρι να περάσουν τα δύσκολα”,όπως θα έκανε κάθε σύζυγος, που σέβεται τον εαυτό της.

Η Μάρω λοιπόν της διπλανής πόρτας, είδε τα όνειρά της να καταρρέουν μέσα σε μία νύχτα, μη μπορώντας να αντιδράσει στη λαίλαπα που χτύπησε την πόρτα της μικρής μας πατρίδας απο το 2013. Αυτή η οικονομική κρίση,που “χτυπά” μεσάνυχτα, σε κάποιες περιπτώσεις, όπως τον κλέφτη. Τρυπώνει στο σπίτι σου,”ανακατεύει”τα όνειρά σου,τις αναμνήσεις σου, τις μικρές και όμορφες στιγμές,που είχες με τους δικούς σου ανθρώπους,τους συναδέλφους σου και σου ξεγυμνώνει την ψυχή. Δεν μπορείς να επιστρέψεις στο χώρο, όπου ζούσες τις πιο πολλές ώρες της ημέρας. Δεν θα ξανακούσεις για τις χαρές και τις λύπες των συναδέλφων σου.

Αύριο, δεν θα δεις την κυρία “Μαρία” τον κύριο “Κώστα”.Δεν θα τους δεις να μπαίνουν στο φούρνο για το ψωμί και το γάλα της ημέρας.Δεν θα μοιραστείς μαζί τους ένα χαμόγελο,που θα σε “κρατήσει” για το υπόλοιπο της ημέρας.Δεν…δεν…δεν…

Και όμως, μέσα απο τα γκρεμισμένα σου όνειρα γλυκειά μας Μάρω, βρήκες τη δύναμη να πεις ευχαριστώ, σε άγνωστους γνωστούς, που καθημερινά,ψώνιζαν και μέρος των χρημάτων που έδιναν,γινόταν μισθός στο πορτοφόλι σου,ένα πιάτο φαγητό μπροστά στα παιδιά σου,οι σπουδές τους,τα όνειρα σας!

Αλήθεια πόσες χιλιάδες όνειρα “ανάβει” ένας μικρός μισθός και πώς τα “σβήνει” η απώλειά του.

Και όμως πάλι βρήκες τη δύναμη.Με σεβασμό και συγκίνηση στέκομαι μοροστά στο σημείωμα που κόλλησες στο τζάμι και σε ευχαριστώ που μου έδωσες τέτοιο μάθημα ζωής!

Γιατί η κοινωνία, μπορεί να ελπίζει, όσο υπάρχει μια Μάρω εδώ, μια Μάρω εκεί,μια Μάρω παραπέρα!

Comments

via Facebook