Και οι χωρισμένες έχουν ψυχή…

Παρά το γεγονός ότι όλες οι γυναικείες οργανώσεις ή και σύνδεσμοι γυναικών, έχουν συμβάλει τα μέγιστα στην αποκατάσταση της γυναίκας στους χώρους εργασίας, εντούτοις η ίδια η κοινωνία μας δεν έχει μέχρι σήμερα βρει τους τρόπους, να προσφέρει προστασία και βοήθεια στις χιλιάδες των χωρισμένων γυναικών που κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

Όλα ξεκινούν από ένα κέρατο, ένα καβγά, μια πεθερά, έναν εργασιομανή σύζυγο, μια ασυμφωνία χαρακτήρων. Ποια είναι τα αιτία διαζυγίων ελάχιστα αφορά τα προβλήματα τα οποία χρήζουν θεραπείας. Όποιος και να φταίει, ακόμα και η γυναίκα, τούτο δεν παύει από το να αφήνει τη χωρισμένη γυναίκα με ένα βουνό προβλημάτων και απομόνωσης.

Η πλειοψηφία των δικηγόρων που ασκούν το επάγγελμα, αντιμετωπίζουν το διαζύγιο ως ευκαιρία καταπολέμησης της οικονομικής κρίσης. Μια βιομηχανοποιημένη διαδικασία, στις ράγες της οποίας οι δικηγόροι είναι οι μόνοι που κερδίζουν επι του ναυαγίου του γάμου. Και εκεί που θα έπρεπε να συμβάλλουν στην εξομάλυνση των σχέσεων με βελούδινα διαζύγια, λειτουργώντας ως πυροσβέστες, λειτουργούν ως εμπρηστές για να διαιωνίζουν τις δικαστικές διαδικασίες φορτώνοντας τες με έξοδα. Διαζύγιο, επικοινωνία, περιουσιακά είναι λίγες από τις εστίες φωτιάς και αποκόμισης χρήματος. Άστε που το χειρότερο όλων είναι ότι δυστυχώς, τα δικαστήρια της Κύπρου, δίδουν διατροφές που αγγίζουν τα όρια της πείνας.

Μετά και την τελεσίδικη κατάληξη των ανωτέρω αέναων δικαστικών διαδικασιών, η γυναίκα παραμένει μόνη με 1, 2 ή και 3 παιδιά, εγκλωβισμένη σε μια ζωή χωρίς ζωή και χωρίς ουσιαστικές προοπτικές. Η Κυπριακή κοινωνία θέλει τη μητέρα να έχει την αποκλειστική φροντίδα και επιμέλεια των παιδιών, με αποτέλεσμα να χάνει την δική της επιμέλεια και φροντίδα. Ο πατέρας, τα παίρνει 2-3 φορές τη βδομάδα, αφού τα παιδιά έχουν διαβάσει, λουστεί, φάει, απλά και μόνο να απολαύσει παιχνίδι μαζί τους. Αγοράζοντας τους δε και κανένα iPad το παίζει και ο σούπερ μπαμπάς, ενώ το θύμα παλεύει για να βγάλει πέρα δόσεις, φροντιστήρια, ρούχα κλπ. Και ενώ ο χωρισμένος ξεκινά από την αρχή τη ζωή του, φλερτάροντας, γυρίζοντας στα κλαμπ, απολαμβάνοντας τη ζωή του ως εργένης, η σύγχρονη χωρισμένη-μάνα-δούλα επιφορτίζεται με το καθήκον μεγαλώματος των παιδιών. Οι στιγμές στις οποίες και η ίδια μπορεί να νιώσει γυναίκα, μοιάζουν σαν τα χιόνια στα παράλια, μια κάθε 10ετία και αν.

Ταυτόχρονα, μια πλειάδα επίδοξων καβαλλάρηδων, τις προσεγγίζει θεωρώντας ότι αποτελούν εύκολους στόχους για να σβήσουν τη δίψα τους σαν επιβήτορες.

Δεν την φτάνουν τα τόσα προβλήματά της, τα παιδιά, στην αθωότητά τους, αναζητούν χώρους παιχνιδιού και διασκέδασης. Η δε χρεωμένη μάνα αδυνατεί να επισκέπτεται τα «πάρκα» στα οποία θα πρέπει να πληρώσει αυτά που δεν έχει. Οι δε δημοτικοί χώροι-πάρκα, μοιάζουν με προπολεμικές κατασκευές που θα έπρεπε να αθλούνται στρατιώτες, παρά να παίζουν παιδιά. Και το δράμα της μάνας συνεχίζεται…

Είναι πολλά…πάρα πολλά τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουν οι χωρισμένες μητέρες της Κύπρου. Θα μπορούσα να γράψω τόμους ολόκληρους. Το ζητούμενο παραμένει ότι σαν κοινωνία με την συνδρομή της πολιτείας, θα έπρεπε να εξεύρουμε τους τρόπους ελάφρυνσης του μαρτυρίου που αντιμετωπίζουν αυτές οι γυναίκες.

Σύγχρονα κοινοτικά πάρκα, σεμινάρια ενημέρωσης γυναικών για την διαδικασία διαζυγίων ώστε να μην πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης. Και κάποτε θα πρέπει να συζητήσουμε την έννοια του joint-custody στην Κύπρο. Δηλαδή της κοινής κηδεμονίας, στην οποία και ο πατέρας επιφορτίζεται με το μεγάλωμα των παιδιών και όχι το θύμα. Μιας καθιερωμένης αρχής ανα το παγκόσμιο, που στη Κύπρο εξακολουθεί να θεωρείται ως εξωγήινη προσέγγιση.

Μια μάνα η οποία μετά των χωρισμό της παύει να νιώθει γυναίκα, τότε είναι δυστυχισμένη μάνα. Και από μια δυστυχισμένη μάνα δεν μπορείς να απαιτείς και πολλά για ένα ομαλό μεγάλωμα των παιδιών.

Διογένης

Comments

via Facebook