Ο τρόπος επιλογής των Υπουργών και άλλων αξιωματούχων… Το καζαντί

Η εκάστοτε κυβέρνηση, δεξιά, αριστερά ή κεντρώα, μετά την ανάληψη των καθηκόντων της και διαρκούσης της θητείας της, προβαίνει σε διάφορους διορισμούς. Υπουργούς, συμβούλους, μέλη για ημικρατικούς οργανισμούς, όπως και άλλες θέσεις κλειδιά. Όλοι αυτοί, διαχειρίζονται εκατομμύρια εάν όχι δισεκατομμύρια ευρώ. Σχεδόν όλοι αυτοί, αμείβονται με παχυλούς μισθούς, γενναίες συντάξεις, μεταφέρονται με κυβερνητικές λιμουζίνες, έχοντας σχεδόν όλα τα έξοδα τους πληρωμένα.

Θα ήθελα πάρα πολύ κάποιος να μου εξηγήσει και εμένα του ηλιθίου, τα κριτήρια στα οποία οι εκάστοτε κυβερνώντες βασίζονται, για να προβούν στους διάφορους αυτούς διορισμούς. Ποια είναι τα ελάχιστα προαπαιτούμενα που πρέπει να έχει συγκεντρώνει κάποιος/α για να αναλάβει τέτοια καθήκοντα; Προσήλωση στο κόμμα; Συνεισφορά στο κόμμα; Εισφορές στο κόμμα; Μεγάλες και ισχυρές οικογένειες με επιρροή; Ακαδημαϊκά προσόντα; Πείρα στις εμφανίσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Καλό παρουσιαστικό; Φιλικές σχέσεις με το πρόεδρο είτε του κόμματος είτε της κυβέρνησης; Τι;

Σε μια σύγχρονη επιχείρηση, σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, ένας σωστός επιχειρηματίας ακολουθεί μερικά στάδια. Πρώτον συλλέγει βιογραφικά σημειώματα (cv), ακολούθως προβαίνει σε μια πρώτη αξιολόγηση και καλεί σε συνέντευξη αυτούς που πληρούν τα κριτήρια. Μετέπειτα, αφού τους ακούσει όλους προσλαμβάνει τον πιο άξιο. Τον πιο υποσχόμενο. Ακόμα και με όλο αυτό το φιλτράρισμα, οι προσλήψεις αυτές μπορεί να σου βγουν και λανθασμένες. Για τούτο και ένας σωστός επιχειρηματίας, τον επιτυχόντα ή επιτυχούσα που θα πάρει τη θέση, του προσφέρει εργοδότηση δοκιμαστικής περιόδου, για να διαπιστώσει εάν όντως είναι αξιόλογος, ο φέρελπις υποψήφιος. Με το κράτος; Όλε….

Ο λόγος που έχω αυτές τις εύλογες απορίες είναι γιατί πολύ φοβούμαι ότι η επιλογή όλων αυτών θυμίζει λίγο το παραδοσιακό καζαντί. Παίρνεις μια κάρτα με διάφορα νούμερα, κτυπάς τη μπίλια και όπου κάτσει. Αν σου κάτσει καλός, καλώς. Αν σου κάτσει κακός, τότε τη νύφη ή μάλλον τα κερατιάτικα τα πληρώνει ολόκληρος ο λαός. Και η πλάκα είναι ότι αυτός που τον διόρισε, τρέμει να τον παύσει μπας και χρεωθεί το πολιτικό κόστος ότι επέλεξε άχρηστο, με αποτέλεσμα να προσπαθούν όλοι να «σιεπάσουν» τις παλαβομάρες που μπορεί να κάνει αυτός ο διοριζόμενος. Το χειρότερο είναι που πολλές φορές τους διορίζουν, γνωρίζοντας ότι είναι άχρηστοι, απλά και μόνο για να τους βολέψουν.

Ο σύγχρονος πολιτικός πολιτισμός και εάν πραγματικά επιθυμούμε να αφήσουμε πίσω μας εκείνες τις εποχές που παίζαμε καζαντί για τους διορισμούς, απαιτεί, κάποιος επιτέλους σε αυτό το τόπο να αλλάξει αυτό το πραγματικά αστείο σύστημα.

Και για να μην λέμε και ουτοπικά πράγματα. Οκ βρε παιδιά…δέχομαι…δεν θα διορίζουμε Υπουργούς προκηρύσσοντας διαγωνισμούς και πάρτε όποιον να ναι χωρίς να είναι «δικός μας». Το δέχομαι… Φτιάξτε τις λίστες σας και βάλτε μέσα τους…δικούς σας. Ακολούθως όμως, να έρθει μια ανεξάρτητη εταιρεία, να τους περάσει από κάποια στάδια επιλογής. Το ελάχιστο να τους κάνει ένα IQ Test. Ένα τεστ ψυχολογικό. Πίνουν ψυχοφάρμακα; Έχουν αυτοκαταστροφικές τάσεις; Κόφκει ο νούς τους;

Για να μην παρεξηγούμαι…χθες ο Πρόεδρος προέβη σε κάποιος διορισμούς. Ουδέν αφήνω υπονοούμενο για τους ανθρώπους που διορίστηκαν. Δεν τους ξέρω, δεν τους κρίνω. Θα φανούν στην πορεία. Και δεν είναι για αυτούς που γράφω. Ξεκινάτε απο Υπουργούς, συμβούλους παρά συμβούλους μέχρι να φτάσει η πυραμίδα κάτω.

Δεν μας φτάνουν τα όσα πάθαμε τόσα χρόνια; Δεν μας φτάνουν οι «πατσαρκές» που φάγαμε σαν λαός; Θα συνεχίσουμε κάθε φορά που διορίζουμε κάποιον να παίζουμε καζαντί;

Διογένης

Comments

via Facebook