Αντί τα αυτοκίνητα, οι άνθρωποι πρέπει να περνάνε από ΜΟΤ κάθε 2 χρόνια

Στη μια γωνιά της πλατείας, μια τύπισσα βάζει ούρα στο νερό, σε ανθρώπους που δουλεύει μαζί τους και κάθε μέρα τους λέει καλημέρα. Πάρα δίπλα, στο σοκάκι, 2 αστυνομικοί δέρνουν ένα κρατούμενο. Αμα κοιτάξεις πιο βαθιά στο σοκάκι, εκεί στα σκοτεινά, ένας καλοντυμένος κύριος προσπαθεί να παρενοχλήσει σεξουαλικά μια ανήλικη. Κάπου δίπλα, κάτω από μια λάμπα που τρεμοπαίζει στη γεμάτη υγρασία νύχτα, κάποιο παλληκάρι κρατεί μια κιθάρα και τραγουδά «εμείς τη φτιάξαμε στραβή αυτή τη κοινωνία…εμείς με τη καρδιά και το νου, γεμάτοι απ το σκοτάδι μας, γεμάτοι απο αγωνία».

Προτιμούσα τους αμόρφωτους, λαϊκούς, απλούς μα πάνω από όλα ανθρώπους που αποτελούσαν αυτή τη κοινωνία. Αυτό το νέο θεριό, αυτή τη νέα παρανοϊκή πραγματικότητα, αυτό το σήμερα είναι που με πληγώνει.

Ψηφίζουμε νόμους με τη σέσουλα, νομοθετούμε για να καλύψουμε το κάθε κενό το οποίο υπάρχει. Τσουβάλι τα νομοθετήματα απ τη βουλή…για να οργανώσουμε καλύτερα την κοινωνία ανθρώπων. Ξεμείναμε όμως από ανθρώπους. Αυτό που κάποτε λεγόταν άνθρωπος, με μυαλό και καρδιά, σήμερα έχει μετατραπεί σε μια αρρωστημένη κοινωνία, γεμάτη φόβο, υποψίες, ανασφάλειες, μίσος, έχθρες, σατανικά μυαλά έτοιμα να σε βλάψουν.

Σε κάνει να διερωτάσαι, αν αντί τα αυτοκίνητα να περνούν από ΜΟΤ κάθε 2 χρόνια, αν έπρεπε να περνάνε οι άνθρωποι. Να μας δίνουν διετείς άδειες κυκλοφορίας. «ΣΩΑΣ ΤΑΣ ΦΡΕΝΑΣ» θα λέει στο χαρτί. Όλα τα ρουλεμάν του εγκεφάλου δουλεύουν σωστά.

Σαν κοινωνία αποτύχαμε. Ενώ μεγαλώσαμε και χωρίς παπούτσια τρέχαμε πάνω στο ποτισμένο χώμα του χωραφιού, μεγαλώσαμε τα παιδιά μας σε μια κοινωνία που σε λίγο θα εγκαταστήσουμε και εμείς metal detectors παντού.

Λαός χωρίς παιδεία, μοιάζει με γεροκομείο που πάνω του γράφει «ΕΛΠΙΣ». Συγχίσαμε την παιδεία με την μόρφωση. Και ενώ από πτυχία γέμισαν τα συρτάρια, οι αποθήκες του εγκεφάλου έχουν καταγραμμένη ακόμα τη παπαγαλία των απαντήσεων. Αν πατήσεις όμως το κουμπάκι που γράφει πάνω παιδεία, σου βγάζει αμέσως την ένδειξη «Error».

Δεν χρειαζόμαστε άλλους νόμους. Ανθρώπους χρειαζόμαστε. Δεν χρειαζόμαστε άλλους αστυνομικούς. Παιδεία χρειαζόμαστε. Δεν χρειαζόμαστε άλλες συλλήψεις. Τη μυρωδιά του γιασεμιού χρειαζόμαστε, για να θυμηθούμε τη φύση από την οποία πλαστήκαμε και σε αυτήν θα επιστρέψουμε. Έτσι τότε, ενδεχομένως, να μην χρειαζόμαστε ΜΟΤ κάθε δύο χρόνια για να μπορούμε να λεγόμαστε άνθρωποι. Άνθρωποι. Άνθρωποι.

Διογένης

Comments

via Facebook