Το τέρας της διπλανής πόρτας

Όταν το τέρας ξυπνά στο σαλόνι, στη κουζίνα, στην κρεβατοκάμαρα, στα παιδικά δωμάτια…τα παράθυρα του σπιτιού είναι ερμητικά κλειστά.

Οι γείτονες έχουν κουφαθεί, οι συγγενείς και φίλοι είναι βουβοί.

Η ενδοοικογενειακή βία ξέρει να κρύβεται καλά και είναι ορατή μόνο στις ψυχές των ανθρώπων, όπου εμφανίζεται. Ζει μέσα από φωτογραφικά άλμπουμ, μέσα από παιδικές μνήμες, τρυπώνει και κουλουριάζεται μέσα στα σπίτια ανυποψίαστων γυναικών και παιδιών.

Αυτό το είδος βίας είναι ύπουλο και μπορεί να ζει σε ήσυχες γειτονιές ή και πολυσύχναστες, σε κλειστές ή και προχωρημένες κοινωνίες. Το τέρας, που δικαίως αποκαλείται έτσι, μπορεί να απλώνει τα πλοκάμια του ακριβώς δίπλα μας.

Γιατί τα πιο σιωπηλά εγκλήματα, γίνονται σε ανθρώπους από ανθρώπους, στις διπλανές μας πόρτες.

Τα περισσότερα παιδιά φοβούνται το δράκο, το λύκο, το σκοτάδι. Τα παιδιά και οι γυναίκες που παρενοχλούνται από το τέρας, φοβούνται το βίαιο πατέρα, το βίαιο σύζυγο.

Ανοίγω προσεκτικά το άλμπουμ των παιδικών τραυμάτων, των τραυματισμένων ψυχών. Δεν μπορώ να αγγίζω, να κοιτάζω. Ματώνω….

Στην αρχή ήταν απλώς ένα χαστούκι. Δεν αντιστέκεσαι και λες πως ήταν απλά ένα χαστούκι…Σκέφτεσαι συναισθηματικά, με επιείκεια. Ανέχεσαι και κάνεις υπομονή, που στο τέλος συνήθως την πληρώνεις ακριβά.

Σύμφωνα με έρευνες, έχει αποδειχθεί ότι εννέα στις δέκα φορές, αν δεν αντισταθείς στο τέρας που λέγαμε, αυτό θα έρχεται και θα ξανά ‘ρχεται, όσες ζωές και αν ζήσεις.

Και το χαστούκι θα φέρει τη γροθιά, που θα φέρει τη μελανιά και ύστερα θα καταλήξεις -σαν σάκος του μποξ που τον ρήμαξαν- σε κάποιο νοσοκομείο και θα μετράς τις πληγές σου.

Υπάρχουν, όμως, κάποιες πληγές –αυτές της ψυχούλας μας- που δεν διορθώνονται ποτέ.

Τα συναισθήματα των θυμάτων απολύτως κατανοητά, αν είσαι ιδιαίτερα στη θέση του θύματος. Ο φόβος της μοναξιάς, της ντροπής…

Όσο για τους θύτες…το στριμμένο μυαλό μου δεν θα μπορέσει ποτέ να τους δικαιολογήσει.

Κρύβονται πίσω από φτηνές δικαιολογίες, για δήθεν οικονομικά προβλήματα. Προκλητικοί στη συμπεριφορά. Γίνονται τιμωροί άνευ λόγου και αιτίας. Και όποια ηλίθια δικαιολογία γεννήσει το μυαλό του κάθε «άρρωστου», που θέλει να ρίξει τις ευθύνες στους άλλους και όχι στον κακό του εαυτό, στον κακό του χαρακτήρα, στην κακή του ανατροφή.

Ακόμα με συγκλονίζει ο θάνατος της γυναίκας στα κατεχόμενα, που υπέκυψε στα τραύματά της, όταν στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τον άντρα της, που τη χτυπούσε, πήδηξε από το μπαλκόνι και από ύψος σχεδόν 7 μέτρων έπεσε στο κενό.

Τι κι αν όλες οι «οργανώσεις» ζήτησαν την πιο βαριά ποινή για το θύτη, αλλά και τη λήψη μέτρων για πρόληψη της ενδοοικογενειακής βίας, της βίας ενάντια στις γυναίκες και την έναρξη εκπαιδευτικών προγραμμάτων γι’ αυτά τα ζητήματα στα σχολεία;

Κάθε φορά που μαθαίνουμε για τέτοια συμβάντα λυπόμαστε και το πολύ – πολύ ρίχνουμε και κανένα βρισίδι. Αλλά ως εκεί…

Νιώθω πως βρίσκομαι σ’ ένα ρινγκ και παρακολουθώ μια άνιση μάχη, με άλλοθι την ανάπηρη νοοτροπία κάποιων «ανθρωποειδών», που ξεσπούν όπου βρουν, όπου τους παίρνει, όπου νομίζουν πως έχουν δικαίωμα.

Θεατής σ’ ένα αγώνα, που σαρώνει τα πάντα γύρω του, ποδοπατάει, σκοτώνει και στο τέλος σκοτώνεται.

Έναν αγώνα με θεατή εμένα και εσένα….

Φήμη

Comments

via Facebook