Θέλω την πατρίδα μου, θέλω να την ζήσω!

Δεν είμαι βέβαιη τι θα ψηφίσω -αν και όταν- έρθει το επόμενο δημοψήφισμα.

Γνωρίζω, όμως, ποια στοιχεία ενός σχεδίου θα καθορίσουν την απόφασή μου. Θα ήθελα, λοιπόν, η λύση να συμβάλει στον εκσυγχρονισμό του κράτους, στην ενίσχυση του ρόλου των ανεξάρτητων θεσμών, στην εισαγωγή ενός συστήματος ελέγχου και ισορροπιών, μεταξύ των θεμελιωδών εξουσιών.

Θα ήθελα τα παιδιά και τα εγγόνια μου να ζήσουν τη ζωή τους σε συνθήκες πολιτικής ωριμότητας και να αισθάνονται ασφαλείς. Να ζήσουν τη ζωή τους χωρίς στρατούς και χωρίς να επωμίζονται το κόστος της ούτω καλούμενης «αμυντικής θωράκισης».

Θέλω τα επόμενα χρόνια της ζωής μου να απαλλαγώ από το άγχος της αβεβαιότητας για το μέλλον, να έχω την ευκαιρία να συμβάλω στην κατάργηση του εσωτερικού συνόρου, να απαλλαγώ από τις ενοχές της γενιάς μου, σε σχέση με το διαχωρισμό και την προδοσία. Θέλω να προλάβω να το ζήσω.

Γιατί, άραγε, κάποιος να θέλει πλέον να λυθεί το Κυπριακό; Αφού πολλοί λένε ότι είναι ήδη λυμένο και η παρούσα κατάσταση μας επιτρέπει να ζούμε σε σχετική ηρεμία και ασφάλεια. Είναι όντως έτσι;

Όταν βλέπω τη σημαία στον Πενταδάκτυλο να αναβοσβήνει κάθε βράδυ, βαθιά μέσα το νιώθω…
Ούτε ηρεμία υπάρχει, ούτε ασφάλεια. Η παρούσα κατάσταση, δεν είναι τίποτε άλλο, από την εκεχειρία που συμφωνήθηκε, μετά τις μάχες της δεύτερης εισβολής.

Αισθάνομαι πως παίζουμε με τη φωτιά ενόσω το Κυπριακό εκκρεμεί. Και αυτή η επικίνδυνη εκκρεμότητα δημιουργεί ένα κενό, που πρέπει άμεσα να γεμίσει.

Γιατί η γη γυρίζει και ο κόσμος αλλάζει. Και δεν μπορούμε να μένουμε στάσιμοι, να κλαίμε και να ζητούμε από τους άλλους να μας λυπηθούν.

Κανείς δεν μας λυπάται. Πέρασαν τα χρόνια. Μισός αιώνας σχεδόν από τότε. Δεν πρέπει να χάσουμε άλλο χρόνο. Ας μην επιτραπεί από δω και πέρα σε κανένα να σπείρει το φόβο, για τη νέα προοπτική και το νέο ξεκίνημα, που θα μας απαλλάξει από τα δεινά του παρελθόντος.

Προσωπικά δεν είμαι πρόσφυγας. Αλλά συνειδητοποίησα ότι από τη στιγμή, που ένα τμήμα της χώρας μας δεν μπορούμε να το χαρούμε, όλοι είμαστε πρόσφυγες.

Θέλω όλη την Κύπρο ενωμένη. Θέλω να πηγαίνω παντού, χωρίς περιορισμούς και χωρίς σύνορα. Θέλω μια πατρίδα ολόκληρη, για να την απολαμβάνω.

Γιατί δεν χαρίζω την πατρίδα μου στα τουρκικά στρατεύματα κατοχής. Γιατί δεν ξεχνώ τους κατεχόμενους τόπους μας. Γιατί μεγάλωσα με ιστορίες παππούδων και γιαγιάδων για την Αμμόχωστο, την Κερύνεια, την Κυθρέα, τη Λύση, τη Βατυλή…

Μου έχουν πει για τη μάχη της επιβίωσης μετά την εισβολή. Μου έχουν εξηγήσει τι σημαίνει ξεριζωμός, προσφυγιά και οικονομική καταστροφή.

Υπάρχει χώρος για όλους. Και δεν με νοιάζει αν μιλούν τούρκικα, ελληνικά ή αρμένικα.

Νιώθω πως το βαρκάκι που μας παίρνει μπάζει νερά και γέρνει. Πρόεδρε Αναστασιάδη προχώρα, γιατί μας το χρωστάς. Μόλις που προλαβαίνουμε…

Φήμη

Comments

via Facebook