Οι Ψευτο-προδότες και οι Ψευτο-πατριώτες..ήταν όλοι τους ψεύτες…

Τα τελευταία 41 χρόνια και ενώ η χρήση ναρκωτικών ουσιών δεν επιτρέπεται στη Κύπρο, οι πολιτικοί τάγοι για να μην πω τράγοι αυτού του τόπου, εξακολουθούν και μας διοχετεύουν προς κατανάλωση μεγάλες ποσότητες οπίου σε ότι αφορά τη λύση του Κυπριακού.

Με δακρύβρεχτες και γεμάτες πάθος, πομπώδεις ομιλίες μας καλλιέργησαν την πιθανότητα μιας ευκταίας λύσης του Κυπριακού. Δηλαδή μιας λύσης του Κυπριακού με την οποία θα έφευγαν τα ξένα στρατεύματα, θα αποκαθίσταντο όλοι οι πρόσφυγες επιστρέφοντας στα σπίτια τους, θα απομακρύνονταν οι έποικοι και θα ζούσαμε σε ένα πολιτειακό Μαντελικό σύστημα (Mandela) όπου θα εφαρμόζετο το αξίωμα one man – one vote. Δηλαδή όλοι θα ψήφιζαν και η πλειοψηφία θα κυβερνούσε.

Πράγματι, η σύνθεση των ανωτέρω χαρακτηριστικών της λύσης, δεν παύει από το να είναι ιδανική αλλά και η πιο δίκαιη για εμάς λύση. Ενώ όμως όλοι αυτοί οι τάγοι ή τράγοι της πολιτικής μας ζωής, μας διακήρυτταν στα σχολεία, στις συγκεντρώσεις, στις επετείους και στους καφενέδες την θεωρεία του ευκταίου (του επιθυμητού), στις συνομιλίες που επακολούθησαν της εισβολής, συνειδητοποίησαν ότι μια τέτοια λύση ήταν αδύνατη. Η Τουρκία δεν ήρθε για να φύγει, ούτε το παράνομο μόρφωμα του Βορρά θα παρέδιδε στην Ελληνοκυπριακή Κυβέρνηση το κλειδί για να επανέλθει στην προ 1974 κατάσταση.

Έκτοτε οι πολιτικοί μας ξεκίνησαν να νερώνουν το κρασί τους και άρχισαν να λεν μισόλογα. Ενώ παλιά διακήρυτταν για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, ξαφνικά στη ρητορεία έφυγε το δίκαιη και παρέμεινε το βιώσιμη. Περαιτέρω, αντί να χρησιμοποιήσουν εκφράσεις όπως, Ανατολή με Δύση, δίκαιο και άδικο, δικαιοσύνη και υπαναχώρηση, αγώνας και οπισθοχώρηση, που ακουγόταν λίγο έντονες, χρησιμοποίησαν ένα ρητορικό σχήμα του ευκταίου-εφικτού, για να μας γλυκάνουν το υπόθετο της αλήθειας.

Το 2004 ήρθαμε για πρώτη φορά αντιμέτωποι σαν λαός με το ευκταίο και το εφικτό. Ήταν για πρώτη φορά που είπαν στο κόσμο σχεδόν στην αλήθεια, ότι δηλαδή άλλη λύση από την επώδυνη συνθηκολόγηση δεν βρίσκουμε. Τότε και μέχρι σήμερα ξεκίνησε ο διαχωρισμός στους ψευτοπροδότες και στους ψευτοπατριώτες. Αυτοί που ήθελαν την επώδυνη λύση ταμπελώθηκαν ως οι «προδότες» που δήθεν ήθελαν να ξεπουλήσουν το Κυπριακό ακολουθώντας δήθεν τα σχέδια των Αμερικάνων και των Άγγλων, ενώ οι άλλοι οι «πατριώτες» αυτοί που δήθεν θα μπορούσαν να ακολουθήσουν μια νέα πολιτική και να πετύχουν την ευκταία, επιθυμητή λύση, την ιδανική και να διώξουν όλους τους Τούρκους και να επανέλθουμε σε ένα Μαντελικό κράτος που δεν θα υπήρχαν σταθμισμένες ψήφοι και ισορροπίες, αλλά όλοι θα ψήφιζαν και οι ψήφος της πλειοψηφίας (εμας δηλαδή) θα κέρδιζε.

Δεδομένο 1: Κανένας πολιτικός, δεν ονειρεύεται να αναλάβει τα ηνία της χώρας του για να την προδώσει και να μείνει στην ιστορία ως ο πουλημένος ηγέτης. (αυτό για όλους τους προέδρους που πέρασαν από αυτό το τόπο)

Δεδομένο 2: Οι δήθεν παραδοσιακοί μας σύμμαχοι τίποτε δεν πρόσφεραν τα τελευταία 41 χρόνια για λύση του Κυπριακού. Η Ελλάδα έδειξε ότι δεν μπορούσε και δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της Κύπρου, ενώ η Ρωσσία φαίνεται ότι μας υποστηρίζει, εντούτοις ούτε αυτοί θα μπορούσαν ή και μπόρεσαν να επιλύσουν το Κυπριακό πρόβλημα, άστε που υπάρχει και η «μυρωδιά» ότι τους βολεύει το status quo δηλαδή η υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων.

Δεδομένο 3: Οι Τούρκοι δεν είναι με τίποτε διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν τη Κύπρο και να επανέλθει η προ του 1974 κατάσταση

Δεδομένο 4: Λόγω της ένταξης μας στην Ε.Ε. και λόγω της ανεύρεσης των υδρογονανθράκων θα «βόλευε» να βρεθεί μια λύση για να επέλθει η ηρεμία στη περιοχή, με την περαιτέρω ενδυνάμωση του Ισραήλ και εξομάλυνση των σχέσεων όλων των παικτών της Μεσογείου. Αυτή η λύση όμως σε καμία περίπτωση δεν θα δεχόταν η Τουρκία να ήταν εις βάρος της.

Δεδομένο 5: Όποια και αν είναι η «λύση» όπως φαίνεται δεν μπορεί παρά να είναι οδυνηρή συνθηκολόγηση.

Δεδομένο 6: Είναι αστείο να θεωρούμε ότι το μπλοκ ΔΗΣΥ,ΑΚΕΛ, Προεδρικό, κάποιοι του Κέντρου είναι οι προδότες που θέλουν ξεπούλημα ενώ αντίθετα το μπλόκ Νικόλας, Σιζόπουλος, Λιλλήκας και κάποιοι της Δεξιάς και Αριστεράς να είναι οι πατριώτες. Δεν μπορείς να λες ότι οι μισοί Κύπριοι από διαφορετικά κόμματα είναι πουλημένοι ενώ οι άλλοι μισοί και πάλι από διαφορετικά κόμματα να είναι πατριώτες. Απλά διαφωνούν.

Με όλα αυτά τα δεδομένα και αδιαφιλονίκητα ερχόμαστε στο προκείμενο…τις διαπραγματεύσεις. Ενώ δεν έχουμε κάτι χειροπιαστό ενώπιον μας, το γεγονός ότι άρχισαν τα αίματα να βράζουν δείχνει ότι και πάλι θα έρθουμε αντιμέτωποι με την κάποια λύση. Εφόσον λοιπόν έχουμε σαν δεδομένο ότι άλλη λύση από την επώδυνη συνθηκολόγηση δεν έχουμε, έχω την ταπεινή άποψη ότι έχουν διαμορφωθεί 2 σχολές ψευτών στη Κύπρο:

Κατηγορία 1 Διχοτομικοί: Άνθρωποι που δεν λεν στο λαό την αλήθεια, ότι δηλαδή άλλη λύση δεν μπορεί να υπάρξει, προτιμώντας να διατηρήσουν την συνθηματολογία και την υφιστάμενη κατάσταση. Μια κατάσταση η οποία ουσιαστικά οδηγεί στη διαιώνιση του προβλήματος, με ορίζοντα είτε την οριστική διχοτόμηση με τεράστιες πιθανότητες, ή το να γίνει κανένα θαύμα και να φύγουν οι Τούρκοι που συγκεντρώνει ελάχιστες πιθανότητες.

Κατηγορία 2 Ενδοτικοί: Άνθρωποι που δεν παραδέχονται ότι τόσα χρόνια έλεγαν ψέματα στο λαό σε όλες εκείνες τους τις ομιλίες και προεκλογικές εκστρατείες και ότι σήμερα είναι διατεθειμένοι να ξεχάσουν όλες της ρητορείες και ψέματα των δεκαετιών, αποδεχόμενοι την ιστορική συνθηκολόγηση επώδυνης λύσης.

Άρα το σημερινό ερώτημα είναι λύση η διχοτόμηση. Ξεχνούμε την ενιαία νήσο Κύπρο με την χιλιάδων ετών ιστορία και τροχοδρομούμε μια νέα Κύπρο μισή στο μέγεθος αμιγώς Ελληνοκυπριακή; Δηλαδή είμαστε προετοιμασμένοι να ξεγράψουμε για πάντα όλα τα κατεχόμενα εδάφη μας; Ή προβαίνουμε σε μια επώδυνη συνθηκολόγηση ξεχνώντας εθνικούς ύμνους, σημαίες, Ελληνικότητα του νησιού, αυτοκυριαρχία;

Εγώ προσωπικά επιλέγω το δεύτερο. Γιατί για ιστορικούς λόγους δεν είμαι διατεθειμένος να ξεγράψω τη μισή μας γη μαθαίνοντας στα παιδιά μου το «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ναι». Μπορεί να είμαι λάθος. Δεν το γνωρίζω. Όμως ταπεινά θεωρώ ότι όλοι μας θα ήμασταν και θα σκεφτόμασταν διαφορετικά αν μας δίδασκαν σωστά την ιστορία μας, ότι τον συνεταιρισμό του 60 εμείς τον σπάσαμε και όχι οι Τ/Κ, ότι στις «δικοινοτικές αναταραχές» σφάξαμε και κόσμο και τέλος ότι αμα είσαι αδύνατος δεν κάνεις τον νταή με τον δυνατό. Ίσως να είναι αίσθημα ηττοπάθειας; Μπορεί. Και την Κωνσταντινούπολη όμως δεν την πήραμε πίσω. Ούτε τα παράλια της Μικράς Ασίας. Το ερώτημα δεν είναι όμως το τι λεω εγώ μόνον. Αλλά το τι θα πει η πλειοψηφία του Κυπριακού λαού. Η οποία τι λέει;

Διογένης

Comments

via Facebook