Η «ετερόφυλη» τραγωδία της Εκκλησίας

Κατάλαβα ότι οι θρησκόληπτοι στην Κύπρο, εξελίσσονται σε ακραία επικίνδυνους. Με αφορμή μια πρόσφατη δημόσια συζήτηση, που άκουσα από το ραδιόφωνο, για τους ομοφυλόφιλους και το πολύ επίκαιρο σύμφωνο συμβίωσης, κατάλαβα πως οι σκοταδιστικές ασυναρτησίες δεν αποτελούν περιθωριακές γελοιότητες εκπορευόμενες από ασήμαντες αριθμητικά μειοψηφίες πνευματικά διαταραγμένων φανατικών, αλλά απηχούν λογικές (του παραλόγου), που είναι σε σημαντικό βαθμό ενσωματωμένες στον τρόπο της κυπριακής δημόσιας συζήτησης.

Πράγματα και θάματα είχα ακούσει στις τηλεφωνικές ανώνυμες παρεμβάσεις των απλών πολιτών για το θέμα, ανάμεσα τους άνθρωποι της εκκλησίας και της πολιτείας, γενικότερα.

Διερωτήθηκα που ζούμε, όταν άκουσα να κάνουν λόγο για ολέθρια πλύση εγκεφάλου των παιδιών μας, όταν αναφέρθηκαν στην παρέλαση των ΛΟΑΤ, αποκαλώντας την «παμψευδέστατη και επιτήδεια προπαγάνδα».

Τρελάθηκα ακόμα πιο πολύ, όταν άκουσα το πρωτάκουστο περί «διέγερσης της ιερής αγανάκτησης» του κόσμου.

Όλα αυτά είμαι βέβαιη πως δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με την τυπική για προηγμένες δυτικές κοινωνίες συνταγή «σπάμε πλάκα με τους βλαμμένους», αντίθετα, επιβάλλεται να αντιμετωπιστούν ως «ακραία επικίνδυνες».

Αυτόματα θυμήθηκα την πρώτη φορά, που πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο η ειρηνική διαδήλωση, υπέρ της προστασίας του δικαιώματος ισοτιμίας των ομοφυλοφίλων Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου και τα προσκλητήρια διαμαρτυρίας προς τους … ευσεβείς χριστιανούς;

H πρόσκληση για στράτευση διαβαζόταν τότε – πριν την 31η Μαΐου του 2014, που θα γινόταν η παρέλαση- από τους ιερούς ναούς της ελεύθερης Κύπρου, προσπαθώντας να υποβάλουν την απαραίτητη αίσθηση «ιερού χρέους» στο ευσεβές ποίμνιο.

Μας καλούσαν τότε να διαμαρτυρηθούμε με αγάπη γνήσια προς τους καλλιεργούντες τον «έκφυλο αυτό τρόπο ζωής».

«Δεν είναι το χάδεμα και η κολακεία του πάθους τους, αλλά η στηλίτευσή του, ούτως ώστε ο πάσχων να αναγνωρίσει το μέγεθος της αμαρτίας του, να ανανήψει και να οδηγηθεί εις μετάνοια, για τον κολάσιμο τρόπο ζωής του», μας έλεγαν οι πνευματικοί μας πατέρες.

Και αν δεν οδηγηθεί ο καταραμένος ο πάσχων στη χριστιανική μετάνοια;

Το μόνο που δεν μας είχαν πει τότε ήταν τις συνέπειες της αμαρτίας των «έκφυλων» και εάν όσοι υποπέφτουν στο αμάρτημα είναι ένοχοι και θα τιμωρηθούν διά θανάτου.

Σκεφτείτε έναν έφηβο ομοφυλόφιλο σε ένα μικρό χωριό της Κύπρου να εκκλησιάζεται μια Κυριακή πρωί, μετά της οικογενείας του, όπως επιτάσσει η τοπική παράδοση και να ακούει αυτές τις τρομαχτικές αθλιότητες.

Πόσο πιθανόν είναι κατόπιν τούτου να κλειστεί στον εαυτό του, να νιώσει κατατρομαγμένος ότι η σεξουαλική του ταυτότητα είναι το μεγάλο μυστικό του, που δεν πρέπει ποτέ μα ποτέ να αποκαλυφθεί και να επιβάλλει εντέλει στον εαυτό του την πεποίθηση ότι το θεμελιώδες δικαίωμα στην προσωπική ταυτότητα είναι στην διάρκεια ζωής του απαγορευμένο;

Αν δεν σας λούζει κρύος ιδρώτας σε αυτές τις σκέψεις, αν κλείνοντας τα μάτια σας δεν νιώθετε τα ίδια αισθήματα τρόμου και απόγνωσης που αντιστοιχούν στον πιο άγριο “εφιάλτη” και δεν αντιλαμβάνεστε συνακόλουθα την υπαρξιακή ανάγκη να “ανοίξουν τα μάτια” και ο εφιάλτης αυτός να λάβει τέλος, το παρόν κείμενο δεν σας αφορά.

Αν, όμως, σας λούζει κρύος ιδρώτας και κουβαλάτε την υπαρξιακή ανάγκη ο εφιάλτης να λάβει τέλος, πρέπει να ξέρετε ότι δεν αρκεί ένα απλό στιγμιαίο άνοιγμα των ματιών, αλλά ολοκληρωμένη αφύπνιση και πλήρη εγρήγορση.

Διότι ο «εφιάλτης» αυτός αφορά χιλιάδες ανθρώπους, για μια ζωή. Και αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι ίσως είναι φίλοι, συνάδελφοι, περίγυρος ή συγγενείς σας.

Φήμη

Comments

via Facebook